تاریخ انتشار: ۲۲ شهریور ۱۳۸۵ • چاپ کنید    

شانه‌هایت را برای گریه کردن . . .

شانۀ تو آرامگه سر دوستی است که چشمان اشک‌بار دارد و گفتی‌های بی‌شمار برای گوش‌های تو فراهم کرده و پای خسته‌اش را توان ادامۀ راه نیست. ارزش اعضاء در سهمی‌ست که در فراهم کردن آسایش و آرامش برای دیگران ایفا می‌کنند، نه در آرامشی که برای ما به ارمغان می‌آورند.

وبلاگ ایران من

از اینجا بشنوید!

نظر بدهید

(نظر شما پس از تایید دبیر وب‌سایت منتشر می‌شود.)


(نشانی ایمیل‌تان نزد ما مانده، منتشر نمی‌شود)





از دست ندهید


خشونت خانگی در خانواده‌های مهاجر جرم نيست!

بم و سه سال رنجش

سيصد: روايت تاريخی يا روايت داستانی؟

معجزه آرام

خاطره و حافظه‌ی جمعی