هنوز تا زمانه

هنوز هم از خوب و بد رادیو زمانه گفته:

وقتی که مدتی آدم پشتش باد بخورد و چیزی ننویسد ، نوشتن برایش مشکل می شود ، به خصوص که اتفاق های زیادی هم در این مرز و بوم رخ داده و دلم می خواسته درباره شان بنویسم و حالا ردیف شده اند پشت سر هم و تعدادشان آن قدر شده که باید از خیر بعضی بگذرم . فعلا برای دست گرمی به چند تا اشاره می کنم و می گذرم :
1- خیلی وقت بود دوست داشتم درباره رادیو زمانه هم چیزی بنویسم ، حرف های پراکنده ای هم دارم که هنوز هم منسجم نشده اند ، اما بالاخره باید گفت .

پیش تر هنگامی که درباره استقلال حرفه ای روزنامه نگاری در ایران ( + و + و + )می نوشتم و بحثی درگرفته بود ، درباره منابع مالی رسانه ها در ایران چیز هایی نوشتم . متاسفانه در فضای زبان فارسی رسانه مستقل (به معنایی سرمایه گذاری خصوصی بدون کمک بخش های دولتی چه مستقیم ، چه پوششی ) ممکن نیست ، مگر این که به دام ابتذالی که برخی تلویزیون های لس آنجلسی افتاده ، بیافتد .
من شخصا خیلی دوست داشتم که سرمایه گذار رادیو زمانه یک سرمایه دار ایرانی یا شرکت ایرانی بود، اما چه می شود کرد که فعلا چنین سرمایه گذارانی پیدا نمی شود . به نظرم این عیب زمانه و همه رسانه های ایرانی است ، چه آن ها که در داخل منتشر می شود و چه آن ها که در خارج از ایران هستند. در این عیب و ایراد تردیدی ندارم و فکر می کنم ، نخستین اولویت ما اهل رسانه های فارسی زبان باید اندیشیدن به همین مشکل باشد ، اما همان طور که قبلا هم گفته ام به گمانم علیرغم این وضعیت ، روزنامه نگار مستقل ممکن است ، فقط امیدوارم که این وابستگی مالی مانع نشود .

از این ایراد که بگذریم به نظرم بزرگ ترین نقطه قوت زمانه در جلب آدم های متفاوت است و در این که فضایی فراهم کرده است برای همزیستی مسالمت آمیز و بیش تر از آن همکاری مسالمت آمیز آدم هایی که گرایش فمری و سیاسی متفاوتی دارند و این به نظرم برای ما ایرانیان کم چیزی نیست .

از این گذشته فراهم کردن زمینه ای که در آن فرهیختگانی چون دکتر نیکفر هم بنویسند ، به نظرم غنیمت است . من هر بار که به زمانه سر می زنم خواندنی هایی در ان می یابم ، از نوشته های مهمدی جامی گرفته تا عبدی کلانتری تا دیگران ، با این که گاهی با دیدگاه های مطرح شده نیز موافق نیستم . حرف های دیگری هم به نظرم می رسد که در روزهای آینده خواهم نوشت.