و غزه در تاریکی غرق خواهد شد ...

دیشب ویوین آن لاین نبود و می دانستم که آن لاین هم نخواهد شد... دیشب یک و نیم میلیون نفر از مردم غزه و شهرکهای اطرافش بدون آب و برق در سرمای نزدیک به صفر درجه گذراندند.

خبر چندان غریب نبود: اسرائیل راههای نوار غزه را بسته است. اما معنایی غریب یافت: امکان ارسال کمک های بشردوستانه به یک و نیم میلیون نفر مردم این منطقه، از میان رفته است.

نیروگاه برق از کار افتاده است و در نتیجه آب قطع شده است، پمپ بنزین ها از کار افتاده اند و بیمارستان ها فقط برای مدت محدودی امکان استفاده از ژنراتورهای خود را دارند.

شاید خیلی ها با شنیدن این خبر یاد فیلم ها و داستان های جنگی پیش از تمدن می افتند؛ وقتی که جنگاوران یک قبیله یا قوم به قلعه قبیله یا قوم دیگری هجوم آورده و آن را محاصره می کردند و راه آب و مواد غذایی را می بستند تا مردم تسلیم شوند و دروازه قلعه باز شود.

سخنان سخنگوی وزارت خارجه اسرائیل هم چیزی شبیه همین قصه ماقبل تاریخ مدرن است: هر وقت آنها از حمله دست بردارند همه چیز به حال عادی بازمی گردد.

در میان همین تاریکی اما اسرائیل به غزه یورش می برد تا وحشت کودکان فلسطینی را بیشتر کند...

به نظر می رسد مردم غزه در میانه دو توده آتش گیر افتاده اند از سویی اسلام گرایان افراطی لحظه ای راحت شان نمی گذارند و از سوی دیگر اسرائیل بهانه ای دارد که شب و روز منطقه را در هم بکوبد و به موج اسلام گرایی افراطی دامن بزند...

چند وقت پیش از ویوین که تازه به غزه بازگشته بود پرسیدم با اسلام گرایان چه می کنی؟ گفت همانطور که زنان و دختران شما گرفتارآنها هستند. با این حال هنوز از غزه نشانه های آزادی نسبی رخت نبسته است، چند نشریه لائیک منتشر می شود و زنان و دختران بسیاری هستند که بی واهمه از اسلام گرایانی که با غیظ و تعصب با آنها روبرو می شوند بدون حجاب سرکار و درس می روند، هنوز غزه زنده است...

در طول تاریخ اما غزه به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی اش در ساحل مدیترانه و بر سر راه آفریقا و خاورمیانه، بارها روزهای دهشتناکی را تجربه کرده است. در سال 332 پیش از میلاد اسکندر مقدونی در هنگامه جنگ با امپراطوری ایران (پرشیا) دو ماه این شهر را محاصره کرد و مورخان می گویند که ساکنان شهر تا نفر آخر جنگیدند. پس از آن نیز بارها توسط رم، یهودیان و اعراب دیگر سرزمین ها اشغال شد. تا سرانجام در سال 630 میلادی به محاصره اعراب مسلمان درآمد و پس از نبردی سخت، تسلیم شد.

اما این پایان ماجرا نبود از آن پس غزه بارها توسط مسلمانان و مسیحیان اروپایی تسخیر و دست به دست شد و یهودیان هر بار اولین قربانیان این نبردها بودند.

در جنگ جهانی اول، امپراطوری عثمانی ناچار به تسلیم حاکمیت غزه در سومین نبرد غزه به بریتانیایی ها شد.

درجریان جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل در سال 1967، اسرائیل نوار غزه را اشغال کرد که 27 سال به طول انجامید.

سرانجام در سال 1994 پس از توافق اسلو بین جبهه آزادیبخش فلسطین و اسرائیل، ارتش اسرائیل از این منطقه عقب نشست و خودمختاری فلسطینی ها را به رسمیت شناخت.

با این همه این شهر در این سالها در میانه ستیزه جویی بنیادگرایان اسلامی و ارتش اسرائیل کمتر روی آرامش به خود دیده است. شهری که در میانه تاریخ و فرهنگ بخشی از خاورمیانه واقع شده است.

امروز صبح از یائل، زن اسرائیلی که در اورشلیم مددکار اجتماعی است در باره غزه و مونا پرسیدم، تنها گفت: شرم آور است.

دکترمونا الفرا، وبلاگ نویسی است که از غزه می نویسد، در آخرین پست وبلاگش از غزه با عشق نوشته است: بیمارستان تنها برای چهار روز امکان تولید برق دارد و در حالی که هشتاد درصد از مردم محتاج کمک های سازمان ملل هستند، اسرائیل مانع از رسیدن این کمک ها شده است و حمله هوایی و زمینی به غزه را نیز از سر گرفته است.

مونا در پایان آخرین پست اش پیش از قطع برق نوشته است: لطفا یک کاری برای ما در غزه بکنید. یک و نیم میلیون نفر از مردم غزه در حال مرگ تدریجی هستند.

به لیست مسنجرم نگاه می کنم، چراغ های غزه تاریک اند... چراغ های رابطه تاریکند... روزگار غریبی است، رفیق!

ا.ح